เก่ง Prompt แค่ไหน ก็แพ้คนมีเสบียงในหัว! เจาะวิธีคิด ‘แมว-ประกิต’ คุมบังเหียน AI ให้สร้างงานครีเอทีฟระดับมาสเตอร์พีซ
“เราจะพัฒนาตัวเองให้เก่งขึ้นได้อย่างไร หากไม่มีเสบียงความคิดที่สะสมไว้อย่างลึกซึ้งมากพอ?”
มุมมองจาก แมว-ประกิต กอบกิจวัฒนา อดีต Executive Creative Director ผู้อยู่เบื้องหลังทีมชัชชาติ และ Creative ของโก๋แก่ ได้ถ่ายทอดความคิดสำคัญเกี่ยวกับการสร้างทักษะมนุษย์ที่ AI ไม่มีวันเลียนแบบได้ ผ่านบทเรียนของการสะสม ‘เสบียงความคิด’ และการยืมพลังจากอดีตมาสร้างสรรค์อนาคต ผ่าน Session “วิชาตุนเสบียงความคิด เปลี่ยนบทเรียนจากอดีต ให้กลายเป็นทักษะมนุษย์ยุค AI ที่ใครก็เลียนแบบไม่ได้” ในงาน Work Life Festival 2026
AI เป็นแค่เครื่องมือ แต่ความเก่งอยู่ที่เสบียงในหัวมนุษย์
หลายคนมองว่าคนใช้งาน AI ที่เก่ง คือคนที่จำคำสั่งหรือ Prompt ได้แม่นยำที่สุด แต่ในความเป็นจริง คนที่สามารถเค้นศักยภาพสูงสุดของ AI ออกมาได้ คือคนที่มีความรู้และความคิดสะสมไว้ในตัวเองมากพอ
AI ทำหน้าที่เหมือน ‘ม้า’ ที่มีกำลังแรงและวิ่งได้เร็ว แต่มนุษย์คือ ‘คนฝึกม้า’ หรือคนขี่ม้าที่ต้องถือแส้ กำหนดทิศทาง และสั่งการว่าม้าตัวนี้ควรวิ่งไปทางไหน หากผู้สั่งการไร้ซึ่งความรู้และเสบียงความคิด ผลงานที่ AI สร้างขึ้นก็จะเป็นได้เพียงงานมาตรฐานที่ราบเรียบ ไร้จุดเด่น และไม่สะท้อนตัวตนใด ๆ
ประโยคสั้น ๆ ที่ตรงไปตรงมาและสะท้อนทัศนคติต่อเทคโนโลยีได้ชัดเจนที่สุดคือ “AI ไม่ใช่พ่อ” หมายความว่าเราไม่จำเป็นต้องนั่งสยบยอมหรือตื่นกลัวเทคโนโลยีใหม่ ๆ หน้าที่ของเราคือการดึง AI มาเป็นเครื่องมือรับใช้ความคิดสร้างสรรค์ของมนุษย์ โดยที่เราต้องเป็นผู้ควบคุมทิศทางอย่างแท้จริง
ทำไมไอเดียสร้างสรรค์ที่ดี จึงเริ่มต้นจากการยืมพลังในอดีต
ความคิดสร้างสรรค์ระดับเปลี่ยนโลกส่วนใหญ่ ไม่ได้เกิดขึ้นจากการนั่งมโนขึ้นมาจากความว่างเปล่า แต่มันคือการหยิบยืมอดีตมาเล่าใหม่ ผ่านมุมมองของคนรุ่นใหม่
ความรู้ ประวัติศาสตร์ วรรณกรรม และศิลปะในอดีต ทำหน้าที่เป็นสปริงบอร์ดที่ช่วยส่งให้มนุษย์กระโดดไปสู่อนาคตได้อย่างมั่นคง ตัวอย่างที่เห็นได้ชัดคือ แคมเปญการดีไซน์งานโอลิมปิกที่ปารีส ผู้สร้างสรรค์ได้ดึงเอาบริบทประวัติศาสตร์การปฏิวัติฝรั่งเศสปี 1789 และการใช้พื้นที่ประวัติศาสตร์อย่างลานประหารพระเจ้าหลุยส์ที่ 16 มาแปลงสภาพเป็นสนามแข่งม้า และพื้นที่แข่งขันกีฬาที่ร่วมสมัย ซึ่งสะท้อนถึงการร้อยเรียงเรื่องราวในอดีตเข้ากับแฟชั่นและวัฒนธรรมได้อย่างลงตัว
คลังความรู้ในอดีตจึงเปรียบเหมือนขุมทรัพย์สำคัญที่ช่วยคนทำงานไว้ 2 ประการหลัก
- เป็นทางลัดให้เก่งเร็วขึ้น ช่วยให้เราเข้าใจโครงสร้างแนวคิดที่ผ่านการพิสูจน์มาแล้ว โดยไม่ต้องเสียเวลาตั้งต้นจากศูนย์
- ช่วยป้องกันไม่ให้ล้มเหลวซ้ำรอย การศึกษาความล้มเหลวในอดีต ทำให้เรามองเห็นกับดักและลดโอกาสการทำงานผิดพลาดลงอย่างมีนัยสำคัญ
อ่านให้กว้าง มองให้ลึก การตุน Data ธรรมชาติแบบ Human Insight
การตุนเสบียงความคิด ไม่ใช่การอ่านหนังสือเพียงแค่ประเภทเดียว หรืออ่านเฉพาะเนื้อหาตามเทรนด์สั้น ๆ ในโซเชียลมีเดีย แต่เป็นการอ่านและซึมซับความรู้ที่หลากหลายไร้ขอบเขต
ครีเอทีฟระดับมืออาชีพถูกฝึกมาตั้งแต่เริ่มต้นทำงานว่า ต้องอ่านทั้งพระคัมภีร์ไบเบิล หนังสือการตลาด ประวัติศาสตร์การเมือง หนังสือเผด็จการ ไปจนถึงการเสพงานศิลปะ ฟังแผ่นเสียง และศึกษาความเปลี่ยนแปลงของโลก สิ่งเหล่านี้คือ Data ที่ถูกจัดเก็บไว้ในสมองของมนุษย์ ซึ่งจะทำหน้าที่เชื่อมโยงข้อมูลข้ามสายงานเข้าด้วยกันเมื่อเราต้องการสร้างสรรค์สิ่งใหม่
นอกจากข้อมูลในเล่มหนังสือ ข้อมูลที่สำคัญที่สุดสำหรับมนุษย์คือ ข้อความนอกห้องเรียน นั่นคือการออกไปสังเกตผู้คนจริงในสังคม ดูว่าผู้คนมีปฏิกิริยาอย่างไร ความต้องการที่แท้จริงคืออะไร และสภาพเงินในกระเป๋าของพวกเขาเป็นอย่างไร เพราะการเป็นนักสร้างสรรค์ที่ดี ไม่ได้อาศัยแค่ความฉลาด แต่เกิดจากการมี Human Insight ที่ผ่านการอ่าน การมอง และการสังเกตมนุษย์อย่างลึกซึ้ง
เสน่ห์ที่ AI ให้ไม่ได้ Human Touch ความกล้า และลูกบ้าแหกกฎ
เทคโนโลยีอาจสร้างความสะดวกสบายได้สูงสุด แต่ไม่อาจทดแทนคุณค่าของความรู้สึกและปฏิสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์ด้วยกันได้
กรณีศึกษาจากประสบการณ์จริงในร้านอาหารระดับพรีเมียมแห่งหนึ่งที่เลือกใช้ระบบการสั่งอาหารผ่านการสแกน QR Code บนกระดาษแผ่นเล็ก โดยปราศจากการทักทายหรือคำแนะนำจากพนักงาน แม้ระบบจะทำงานได้ตามฟังก์ชั่น แต่กลับทำให้ลูกค้ารู้สึกขาดหายไปซึ่ง Service Design และปฏิสัมพันธ์ของมนุษย์
สิ่งนี้สะท้อนให้เห็นว่า AI ไม่ใช่คำตอบของทุกเรื่อง และมนุษย์ยังคงถวิลหาประสบการณ์ที่สัมผัสได้ถึงหัวใจและความใส่ใจ
นอกจากนี้ งานสร้างสรรค์ที่โดดเด่นและกินใจคน ไม่ได้เกิดจากทำตามสูตรสำเร็จอย่างเคร่งครัด แต่เกิดจาก “ความกล้าและลูกบ้าแหกกฎ” มนุษย์มีความสามารถในการใส่ความคิดฉีกแนว การลองผิดลองถูก และการพยายามทุ่มเทเคี่ยวกรำไอเดียซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนกว่าผลงานจะออกมาคมคายที่สุด ซึ่งเป็นสัญชาตญาณที่อัลกอริทึมไม่สามารถทดแทนได้
ถือแส้ควบคุมเทคโนโลยี แล้วเดินหน้าด้วยคุณค่าของมนุษย์
ในวันที่เทคโนโลยีเติบโตไปอย่างรวดเร็ว สิ่งที่จะทำให้คนทำงานอยู่รอดและโดดเด่น ไม่ใช่การวิ่งไล่ตามอัลกอริทึมจนลืมตัวตน แต่คือการกลับมาสำรวจและเติมเสบียงความคิดในสมองของเราเองให้เต็มอยู่เสมอ
จงใช้ AI ในฐานะเครื่องมือที่ทุ่นแรงและช่วยทำงานขุดเจาะ แต่ใช้หัวใจ สมอง ความรู้ทางประวัติศาสตร์ และความเข้าใจในความเป็นมนุษย์ของเราในการนำทาง เมื่อเรามีเสบียงความคิดที่แน่นพอ มีความกล้าที่จะลองสิ่งใหม่ และรู้จักยืมพลังจากอดีตมาตีความใหม่ เราจะไม่เพียงแค่ทำงานร่วมกับ AI ได้อย่างเหนือชั้น แต่ยังสามารถสร้างผลงานที่มีเสน่ห์ มีคุณค่า และเป็นเอกลักษณ์ที่ใครก็ไม่สามารถเลียนแบบได้
เขียนโดย ธนพนธ์ หัสกรรัตน์
